EBI blues

Tussen het formatiegeweld door debatteerde de Tweede Kamer afgelopen week over de begroting van het ministerie van Justitie en Veiligheid. De VVD mag zich graag presenteren als dé partij van law & order maar met de VVD-stripfiguren die nu het departement leiden, blijft er van dat beeld weinig over. De minister zelf – de uit een Ollie B. Bommel-strip weglopen poseur Foort van Oosten – figureerde vorige week al in deze kolom. Donderdag speelde zijn tweede man Arno Rutte zich in de kijker met wat niet anders valt te omschrijven als laffe linkse lulkoek en totaalfalen.

Eerst: wie is Arno Rutte? Van 2012 tot 2019 was de VVD’er slechts een Haaksbergense backbencher. Een brave borst bovendien; zijn bijverdiensten als zanger van _Harige Harry en de Ladyshaver_s noteerde hij keurig in het nevenfunctiesregister. Rutte kwam pas letterlijk in beeld toen in 2018 iemand tijdens zijn spreektijd zelfmoord in de nationale vergaderzaal probeerde te plegen. Afgelopen september werd hij staatssecretaris van Justitie en Veiligheid toen het kabinet Schoof dubbeldemissionair ging en Rutte een inmiddels vergeten NSC’er opvolgde.

Enter Ulysse Ellian; VVD-Kamerlid van de klas van 2021, gebukt gaand onder permanent beveiligingsregime omdat hij uit zowel criminele als Iraanse hoek – in beide gevallen georganiseerde misdaad dus – bedreigd wordt. Zoon van Afshin, die zich al sinds de moord op Theo van Gogh in hetzelfde stelsel bewaken en beveiligen bevindt. Ter illustratie: als vader en zoon Ellian een kopje koffie op het Malieveld willen drinken, ziet dat er zo uit.

Donderdag stond Ellian de Jongere dus tegenover Rutte. Dat ging gelijk mis. De staatssecretaris trapte af met een wazig persoonlijk betoog over countryzanger Johnny Cash die een groot hart voor de gevangenen van Folsom Prison had. Rutte had zich daarom net als The Man In Black in het zwart uitgedost. Waarna tot verbijstering van Ellian, PVV’er Emiel van Dijk en Jan Struijs (50PLUS), een linksig geitenwollensokkenverhaal volgde over zielige gedetineerden die het ook niet makkelijk hebben.